O OŚRODKU

HISTORIA

Dawna Szkoła Boromeuszek „Maria Hilf”

  

W 1861r. magistrat Ząbkowic na wniosek delegacji szkolnej postanowił utworzyć wyższą klasę dla dziewcząt i powierzyć jej prowadzenie zakonnicy ze zgromadzenia boromeuszek, które od 1857r.pracowały w szpitalu św. Jerzego. Proboszcz Grundey, który był zarazem rewizorem szkoły, przekazał klasę siostrze Pankrati Volkmer, pochodzącej z Paczkowa. Do rozwoju placówki przyczyniły się władze państwowe, które reskryptem z 1861 r. zobowiązały boromeuszki do prowadzenia robot ręcznych dla wszystkich dziewcząt w wieku od 10-14 lat, których rodzice oświadczą, że nie są sami ich tych umiejętności nauczyć. Zajęcia miały się odbywać w środy i soboty
od 1 do 3 po południu. W 1864r. zostały podjęte starania o otwarcie dwóch kolejnych klas, co nastąpiło 8 VI 1865r. Sióstr było wówczas cztery, trzy prowadziły klasy, czwarta była ekonomką. Od 2 VI 1865r. zakonnice zamieszkały wspólnie w specjalnie dla nich urządzonym mieszkaniu w budynku szkolnym. W okresie Kulturkampfu
w 1874r. boromeuszki musiały opuścić szkołę. Nie mając zatrudnienia chciały wyjechać z miasta. Nie doszło do tego, bowiem z pomocą pospieszył im prezes sądu powiatowego Knopfler. Umożliwił on boromeuszkom zamieszkanie w domu przy ulicy Nowej (obecnie Proletariatczyków) nr 9. i otwarcie katolickiego przedszkola, szkoły i świetlicy dla dzieci. Wkrótce po staraniach Knopfler zakupił, od właściciela młyna Josepha Negwera, sąsiednią działkę nr 10 i wybudował na niej duży dom z przeznaczeniem na siedzibę boromeuszek. Władze państwowe były jednak niezadowolone z kontynuowania przez zakonnice swojej działalności i nakazały im 1 VII 1877r. zamknąć placówkę i opuścić Ząbkowice. Do nowo zbudowanego dla boromeuszek domu wprowadził się Knopfler. W budynku nadal działało przedszkole i szkoła, ale prowadzone przez świeckich.

W 1886 r. proboszczem ząbkowickim został Constantin Hermann i jeszcze w tym samym roku kupił budynek dla zakonnic, które przejęły prowadzenie przedszkola. Siostry zamieszkały chwilowo w szpitalu św.Jerzego, proboszcz czynił starania w celu otwarcia szkoły gospodarstwa domowego. Otwarto ją 4 IX 1888r., ale początki były trudne bowiem zgłosiła się tylko jedna uczennica. Zakonnice naraziły się na kpiny całego miasta. Szczęśliwie wkrótce zgłosiło się więcej kandydatek i już w 1890 r. stała się konieczna przebudowa i powiększenie budynku, który już 29 września tego roku został poświęcony. Wewnątrz urządzono pracownię do nauki robót ręcznych, sale lekcyjne, pracownię krawiecką, sale jadalne, kuchnię i kaplicę Najwyższego Serca Jezusowego. Wkrótce zostały zakupione posesje nr 8, 11 i 12 i po wyburzeniu stojących na nich domów urzdzono na ich miejscu ogród przed klasztorem, a także ponownie powiększono budynek oraz doprowadzono do niego wodociąg i instalację gazową. W 1898 r. w klasztorze mieszkało 19 zakonnic. Opiekun boromeuszek proboszcz Hermann zmarł 30 XII 1904 r., a jego następca ksiądz Aloes Reimann kontynuował dzieło poprzednika. Zakupił on posesję nr 13, na której w 1908 r. wzniesiono budowlę w kształcie kościoła z wydzielonym prezbiterium i sygnaturką nad fasadą. Górną część zajmowała kaplica, a dolną aula i sala gimnastyczna. W latach 1910-1911 urządzono ogród za budynkiem klasztornym. W 1912 r. zakupiono od młynarzowej Negwer posesję, na której znajdowały się budynki gospodarcze i ogród. Po przebudowie urządzono tam pralnię, prasowalnię, kilka chlewów.

W 1947 r. w zabudowaniach dawnej szkoły boromeuszek utworzono Państwowy Dom Dziecka dla sierot wojennych, który 1 IX 1959 r. został przekształcony w Państwowy Zakład Wychowawczy dla dzieci upośledzonych i równocześnie działała tu szkoła podstawowa specjalna. Od września 1972 r. utworzono również Zasadniczą Szkołę Zawodową o kierunku monter podzespołów elektrotechnicznych, a placówka otrzymała nazwę Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy. Od 1999r. działa tu także Gimnazjum. Obok wejścia jest wmurowana tablica pamiątkowa: Na XX lecie Specjalnemu Ośrodkowi Szolno- Wychowawczemu nadano imię Janusza Korczaka. Ząbkowice Śl. 1.VI.1980.

Na skwerze przed budynkiem stoi figura Matki Boskiej. Na jej bazie znajduje się pobożne wezwanie Maria Hilf! (Mario pomóż!).

Opracowano na podstawie:
M. Dziedzic, J. Organiściak „Ząbkowickie opowieści”, Ząbkowice Śl. 2000

PATRON

Janusz Korczak


Patron Specjalnego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego to postać tragiczna, ale piękna, przesiąknięta wielką, bezgraniczną miłością do dzieci. Właściwe nazwisko Korczaka to Henryk Goldszmit. Urodził się w Hrubieszowie w 1878 lub 1879 roku; dokładna data nie jest znana. Dzieciństwo w zamożnej adwokackiej rodzinie było sielskie dopóki nie zburzyła tego ciężka choroba ojca. Kto wie, może stąd wzięło się zainteresowanie jego jako młodego człowieka medycyną? Z pamiętników wspomnień wiemy, że Korczak, aby dopomóc finansowo swojej matce i choremu ojcu udzielał korepetycji. Zaznał wtedy wielu doświadczeń w pracy pedagogicznej. Jako dorosły, wykształcony już człowiek zajął się pracą z dziećmi. Szczególnie ukochał te najbiedniejsze, najuboższe i to właśnie im w dosłownym znaczeniu poświęcił swoje życie. To dla nich najpierw założył w Warszawie domy sierot, które były zorganizowane tak nowatorsko, że zainteresował swą pracą pedagogów z całej Europy. To dla nich pisał książki, również tłumaczone na wiele języków świata np. najpopularniejszy ” Król Maciuś I”, czy „Bankructwo małego Dżeka”, czy też „Kajtuś Czarodziej” itd. To dla nich prowadził w radiu stałe, bardzo popularne audycje pt. „Gadaninki Starego Doktora”. To z nimi został w końcu w płonącym warszawskim gettcie, gdzie leczył, wspierał, dodawał otuchy , organizował żywność, a przecież mógł uciec daleko od pożogi wojennej. W 1942 roku został wraz ze swoimi podopiecznymi wywieziony do obozu koncentracyjnego w Treblince. Tam wraz z nimi – bezbronnymi dziećmi – został bestialsko zamordowany – zagazowany w komorze śmierci. Pozostawił po sobie nie tylko bogatą schedę publicystyczną i literacką, ale i oryginalne idee systemu wychowania dzieci.

 

TWÓRCZOŚĆ DZIECIĘCA
TWÓRCZOŚĆ PLASTYCZNA
   SZKOLNY KONKURS PLASTYCZNY „BOHATEROWIE LEGEND POLSKICH”
   SZKOLNY KONKURS PLASTYCZNY „KAŻDY MOŻE ZOSTAĆ ŚWĘTYM MIKOŁAJEM”
   SZKOLNY KONKURS PLASTYCZNY „GRZECZNOŚĆ NA CO DZIEŃ”
   BIENNALE PLASTYCZNE WE WROCŁAWIU POD HASŁEM „KOT”
   SOWIOGÓRSKA MAJÓWKA Z CERAMIKĄ
   WYSTAWA PLASTYCZNA W BIBLIOTECE PUBLICZNEJ „TUWIM MALOWANY”
   OGÓLNOPOLSKI KONKURS PLASTYCZNY „TWOJA WIEDZA I CZUJKA CZADU W DOMU, TLENEK WĘGLA NIC ZŁEGO NIE ZROBI NIKOMU”
   PROJEKT OKADKI DO KSIĄŻEK JANUSZA KORCZAKA
   DOLNOŚLĄSKI KONKURS PLASTYCZNY „NIE MA RÓŻNIC ANI BARIER MIĘDZY NAMI”
   NASZE WALENTYNKI
   SZKOLNY KONKURS PLASTYCZNY „ULUBIONY BOHATER KSIĄŻEK JANUSZA KORCZAKA”
   WOJEWÓDZKI KONKURS PLASTYCZNY „MARIA KONOPNICKA- DZIECIOM”
   SZKOLNY KONKURS PLASTYCZNY „DOKTOR JANUSZ KORCZAK”
   WOJEWÓDZKI KONKURS PLASTYCZNY „PISANKI, KRASZANKI I INNE WIELKANOCNE NIESPODZIANKI”
   POWIATOWY KONKURS PLASTYCZNY „PRZYSZŁA WIOSNA- OBUDZIŁA LAS”
   WOJEWÓDZKI KONKURS PLASTYCZNY „JANUSZ KORCZAK PRZYJACIEL DZIECI”
   GMINNY KONKURS PLASTYCZNY Z OKAZJI ROKU CHOPINOWSKIEGO
   „ZIMA I JA”- WYSTAWA PLASTYCZNA W BIBLIOTECE PUBLICZNEJ MIASTA I GMINY
   WYSTAWA PLASTYCZNA W BIBLIOTECE PUBLICZNEJ MIASTA I GMINY
   NADCHODZI WIOSNA
   KONKURS PLASTYCZNY „CZYSTA ENERGIA”
   PRACE PLASTYCZNE
   SZKOLNY KONKURS PLASTYCZNY „MOJE ULUBIONE MIEJSCE W ZĄBKOWICACH ŚLĄSKICH”
   ZIMA
   POWIATOWY KONKURS PLASTYCZNY- „KLĘSKA- POWÓDŹ CZY HURAGAN- STRAŻ POŻARNA CI POMAGA”
   NASZE PRACE
   OGÓLNOPOLSKI KONKURS PLASTYCZNY TP- „ŚWIĄTECZNE ŻYCZENIA”
   RZEŹBA ŚNIEŻNA- BAŁWANEK
   ŚWIĄTECZNE KLIMATY
   SZKOLNY KONKURS PLASTYCZNY- „JANUSZ KORCZAK- NASZ PATRON”
   KARTKI ŚWIĄTECZNE
   JESIENNE KLIMATY
   PRACE KONKURSOWE
TWÓRCZOŚĆ KULINARNA
   ZAJĘCIA KULINARNE
   USZKA
   BUŁECZKI DROŻDŻOWE
   PIEROGI
   PIECZYSTE I INNE
   POCZĘSTUNEK Z OKAZJI ŚWIĘTA SZKOŁY
TWÓRCZOŚĆ LITERACKA
   KONKURS LITERACKI „OBYCIE UŁATWIA ŻYCIE CZYLI GRZECZNOŚĆ NA CO DZIEŃ”
   KONKURS POETYCKI
   MOJA OJCZYZNA
   WIERSZE